Road to Luik-Bastenaken-Luik #3 finished

23 April fietsten de profs weer door de straten van België om de route van Luik-Bastenaken-Luik af te leggen. De dag ervoor was aan mij de taak om een gedeelte van het parcours van de profs af te leggen. Lees snel verder om er achter te komen hoe ik het heb ervaren!

 

In mijn laatste update voor LBL zat ik voor een paar daagjes in de Eifel. Op de planning stonden een paar ritjes, uiteindelijk werd het één klein ritje van 26 km, want KOUD! Het zonnetje scheen heerlijk, maar mijn god wat was het er koud. ’s Nacht vroor het meer dan 10 graden en overdag kwam het kwik ook niet boven de 10 boven nul uit. Een klein rondje werd het dus. Het ritje begon al meteen met een fikse, onverwachte, lange klim. Uiteindelijk kwamen we na 26 km uit op 500 hoogtemeters. Klinkt niet veel, maar is het wel!

 

En daar was dan uiteindelijk die lang verwachte zaterdag. Om 6.30 werd ik door mijn fietsmaatje opgehaald om richting Luik te rijden. Onderweg hadden we flink wat regen, dus we hebben we heel hard geduimd voor mooi weer. Bij aankomst in Luik was het droog, maar nog erg grijs. Mijn fiets had ik helemaal voorbereid, lees spatbordjes erop. Bij vertrek heb ik nog getwijfeld wat ik aan moest doen, maar uiteindelijk was ik blij met mijn keuze om mijn regen-/windjackje aan te doen.

 

Start! Na het opspelden van de nummers gingen we van start. Ik was wel een beetje teleurgesteld toen uiteindelijk bleek dat we “maar” 153 km hoefde te fietsen i.p.v. 158 km. De eerste 8 km gingen dwars door Luik. Dat mogen ze van mijn skippen. Overal stoplichten, en wat ik misschien nog wel erger vind zijn die wielrenners die denken dat de verkeersregels niet voor hen gelden.. Gelukkig heb ik geen ongelukken gezien, maar geloof me, af en toe heb ik echt hoofdschuddend op mijn fiets gezeten.

 

 

Na de officiële start van de profs begon het echte werk. Ik denk dat we over de 153 km hooguit 15 km vlak hebben gehad. Alles ging of omhoog, of omlaag. En voor mijn gevoel werd er meer geklommen dan gedaald. Maar dat is natuurlijk omdat klimmen langer duurt dan dalen 😉  De eerste 80 km hadden we niet zo’n fijn weer. Het miezerde en het was kóud! Vooral in de afdalingen was het afzien. Je bent helemaal natgeregend, de temperatuur is al koud en door de snelheid/wind wordt het heel koud. Ik heb een paar mensen in de ondersteunende wagens gezien met dekens tegen onderkoeling. Máár, na onze tweede stop werd het droog. De temperatuur steeg ligt, en op het laatst liet zelfs het zonnetje zich zien. Toen kon het genieten beginnen!

 

Ofja, genieten. Het laatste stuk zou ook het zwaarste worden met beklimmingen als Côte de la Redoute. Wat zag ik op tegen die beklimming. Ik had er al veel over gelezen, en dat had er alleen maar voor gezorgd ik er nog meer tegen op zag. Het begin viel me reuze mee. Maar ik wist dat er twee ontzettend steile stukken in zouden zitten tot wel 20%. Het eerste steile stuk ging, ik moest wegfietsen bij mijn fietsmaatje om mijn pedalen rond te blijven krijgen (hij kon op een lichter verzet fietsen). Maar toen, de laatste 50 meter op het eerste steil stuk. Ik kreeg mijn pedalen steeds moeilijker rond. Het lukte me echt niet meer. Ik pakte me vast aan de hekken en stapte af. Ik baalde! Op het vlakkere stuk even uithijgen en weer verder. Maarja, er was nog een tweede steile stuk. Vol goede moed begon ik, maar ook hier moest ik me weer gewonnen geven. Ik kreeg met geen mogelijkheid meer die pedalen rond. Echt flink balen!

 

 

We kregen nog een aantal beklimmingen voor onze kiezen, maar vergeleken met de Redoute waren die easy peasy. Met gemiddelde van 5 – 7 % over 3 km was het lekker rondpeddelen tot boven. De beklimmingen die echt pijn deden, waren die die niet op mijn lijstje stonden. Onaangekondigd en niet wetend hoe lang en hoe steil deze waren. De “laatste” beklimming was St. Nicolas. Pittig, maar ging me eigenlijk nog relatief goed af. En het blijft leuk om mannen in te halen 😉 Na deze beklimming dachten we dat we het nu écht gehad hadden. Oh boy, wat hadden wij het fout. Ineens doemde daar voor ons nog een flinke beklimming op. De beruchte beklimming naar de finish. Ik hoorde om me heen een hoop wielrenners mentaal knakken. Gewoon verstand op nul, licht verzetje en peddelen maar. Ging prima! De laatste kilometers stelden niets meer voor en zo kwamen we moe maar voldaan over de finish.

 

Luik-Bastenaken-Luik was een tocht om niet te vergeten. We hebben afgezien, het koud gehad, maar ook genoten. Zou ik hem nog een keer fietsen? Mwah, weet ik niet. De tocht ging alleen over n-wegen en dat vond ik wel een beetje jammer. Voor de Redoute zou ik het nog overwegen, maar deze zit ook in de Klimclassic dus in principe zou ik daar mijn revenge kunnen nemen 😉

 

Liefs, Manon

 

PS: ik heb helaas geen mooie foto’s. De collage heb ik samengesteld via sportograf. Het bestellen vind ik erg duur, waardoor ik nog twijfel.

 

Geef een reactie op het artikel...